Loksins, loksins, loksins...........

Komiði sæl og blessuð, eins og maðurinn sagði.
Þar kom að því að við getum farið að hafa samband hvert við annað án þess að sjást eða heyrast. Gargandi snilld þessi hugmynd að síðunni. Endilega notið möguleikann á því að senda myndir, ekki bara af börnunum heldur líka af ykkur sjálfum. Það er örugglega mjög pínlegt ef að við hittumst einhverstaðar á förnum vegi og könnumst svona við svipinn en komum honum ekki alveg fyrir okkur, brosum vandræðalega og kinkum kolli án þess að vita hverjum maður er að heilsa. Svo þegar heim er komið, þá rennur upp fyrir manni, “já kannski var þetta hann Höddi hennar Ellu, eða Flosi hennar Öllu”. Þá kemur myndahornið á síðunni sér vel, bara fletta í gegnum það, og sjá. Þetta var þá eftir allt hann Gunnar Halldórs.
Nóg um það. Til hamingju með framtakið.
Ég var bara rétt í fyrradag að fá upplýsingar um að þessi síða væri komin í gang og að sjálfsögðu fór ég að leita mér upplýsinga um hvernig ég ætti að nota apparatið. Fyrst varð mér fyrir að leita upplýsinga hjá Hiddu, kom ekki aldeilis að tómum kofanum þar. “Gerðu bara svona og svona,!!!??? nei kannski ekki svona heldur hinsegin. Æ þetta virkar ekki þetta helv. Drasl. Hringdu í hana Þórdísi”. Ég hringdi í Þórdísi og hún leiddi mig í gegn um ferlið af þeirri ljúfmennsku sem ég hélt nú í einfeldni minni að væri ekki til staðar í fjölskyldunni. Hún varaði mig sérstaklega við því að skrifa beint inn á síðuna, nota frekar ritvinnsluforritið til þess að skrifa það sem ég ætlaði að birta og copera það síðan inn á síðuna til þess að glata því nú ekki ef síðan tæki ekki við fagnaðarerindinu. Þessu játti ég að sjálfsögðu, en þar sem ég var nú kominn inn í kerfið og var uppfullur af allskonar hugmyndum, mis gáfulegum að sjálfsögðu, þá lét ég vaða og skrifaði og skrifaði. Það var svo fyndið að þið hefðuð velst um í marga daga af hlátri. Nú nú, nema hvað, ég ýtti á send eða hvaðsemhannnúheitirtakkinnsemáaðnota, og upp kom melding um að síðan væri ekki lengur virk.
Ég grét mig í svefn og var með ekkasogum í morgun. Þetta kennir manni það að EKKI bara hlusta á það sem þér fróðari menn reyna að kenna þér, FARÐU EFTIR ÞVÍ.

Í fréttum er þetta helst.
Við höfum það bara býsna gott þessa stundina, Stína nýkomin af Kristnesi, var þar í endurhæfingu og búin að vera á sjöttu viku. Skildi mig aleinan og yfirgefinn heima. Til þess að kallinn horfélli nú ekki á þessum tíma þá var hún búin að útbúa í frystikistuna matarskammta langt fram á árið og merkt þá skilvíslega, mánudagur..... þriðjudagur.... osfrv. Þetta gekk allt vel til að byrja með, vandamálin hófust þegar nágrannarnir fóru að bjóða mér í mat, þá hætti dagtalið að ganga upp og meltingartruflanir fóru að gera vart við sig. Þið sjáið það sjálf að það er ekki hægt að borða mat sem merktur er “fimmtudagur” á sunnudegi.
En sem sagt, Stína er komin heim og nú færist lífið í eðlilegt horf aftur sem betur fer. Við áttum mjög gleðileg jól, fengum alla hersinguna til okkar, þ.e. börn barnabörn og fylgifiska. Verst hvað þessi tími líður allt of fljótt. Með myndir af barnabörnum þá farið þið inn á vefinn barnaland.is og finnið Margréti Ólafíu fimleikadrottningu og Jónu Guðnýu Pálsdóttur. Til þess að sjá myndirnar hjá Jónu Guðnýu þá þarf lykilorð. Ef þið munið seinna nafnið hennar Möggu þá getið þið notað það sem lykilorð.
Jæja,
Nú er mál að linni. Ég hvet alla fjölskyldumeðlimi til þess að skrifa inn á vefinn, og ef þið lendið í vandræðum með að komast inn í kerfið, hringið þá í Þórdísi, hún hjálpar ykkur við að komast í gang með allt saman.

Bestu kveðjur,
Gunnar Smári og Stína.